Hoe ik mijn leven een upgrade gaf met… een dweil

Met enige afgunst kan ik kijken naar mensen die voldoening halen uit fulltime bezigheden die weinig tot geen denkkracht vragen. Specifiek heb ik het dan over het huishouden. 

Het leed dat huishouden heet

Als er iets is dat allerlei ambivalente ervaringen bij mij oproept, is het wel het huishouden. Ik vind het fijn wanneer mijn huis schoon en opgeruimd is. Ik heb er een bloedhekel aan wanneer er stapels was door het huis dwalen en snap niet dat mensen hun vieze vaat op het aanrecht zetten als zich 10 centimeter lager een vaatwasser bevindt waarin nog ruimschoots plek is voor die gebruikte koffiemok of dat ontbijtbord met die klodder jam erop (ja, thuiswonende kinderen van me. Ik praat tegen jullie.). 

Wat ik daarentegen helemaal níet fijn vind, is het daadwerkelijk schoonmaken en opruimen van mijn huis. Het voelt zo onzinnig. Verstand op oneindig en maar poetsen. In de wetenschap dat je het een paar dagen later weer opnieuw kunt doen. En nog eens. En nog eens… 

Een beter leven begint bij jezelf

Het huishouden gaat helaas niet weg. Toegegeven, het was nog vele malen erger toen ons viertal nog jong was en zandbakken vol zand meenam in schoenen en broekzakken. Of een spoor van stinkende sportkleding door heel het huis achterliet. Of uitgebreid aan het knutselen sloeg en daarbij niet alleen lijm op het papier smeerde, maar ook op de tafel en alle stoelen, om het over verf en klei nog maar niet te hebben. 

Als je ergens niet onderuit kunt komen, kan je er maar beter het beste van maken.

Als je ergens niet onderuit kunt komen, kan je er maar beter het beste van maken. En dus sprak ik op een dag met mezelf af dat ik deze zware kant van mijn leven een stukje lichter mocht maken door de klus die ik het allerergst vond om te doen een upgrade te geven. Die klus was dweilen. 

Dweilen zoals mijn vroegere zelf

Mijn vroegere zelf had een goedkope dweil (zoiets als dit), die keer op keer in een emmer gedompeld moest worden. Die emmer had net niet het juiste formaat waardoor dat dompelen veel weghad van een watergevecht. De dweil moest daarna natuurlijk nog uitgewrongen worden. Ook al zo’n ellende. Of de dweil bleef steken in het uitwringsysteem waardoor ik met mijn blote handen alles weer los moest zien te krijgen, of ik dwong de dweil met zo veel kracht door dat uitwringsysteem heen dat heel het systeem los kwam van de emmer en door de kamer vloog. 

Wat ik nog erger vond, was dat het water in de emmer natuurlijk vies wordt van het dweilen. Dweilen met vies water heeft geen enkele zin. Maar eindeloos die emmer leeggieten en weer vullen is ook een gebed zonder einde. Kortom: tegen de tijd dat de vloeren soort van schoon waren, was mijn humeur tot diep onder het nulpunt gezakt. Ik ging steeds meer tegen het dweilen opzien met uitstelgedrag tot gevolg. Wat de vloer natuurlijk nog viezer maakte, wat de volgende dweilronde nog zwaarder maakte, waardoor mijn humeur nóg dieper onder het nulpunt zakte… ik zat vast in een negatieve dweilspiraal. 

Dweilen zoals mijn huidige zelf

Maar lieve lezer, dat is allemaal verleden tijd! Want een jaar of twee geleden was ik op de huishoudbeurs (hoe ik daar in vredesnaam verzeild raakte, is een verhaal dat ik voor een andere keer bewaar) en DAAR ZAG IK DIT!!!!

Geen onhandig gewring en gemangel, geen vieze handen meer doordat je de dweil steeds aan moet raken en vooral geen gezeul meer met emmers water. Je bespaart hiermee niet alleen liters water per dweilbeurt, je hoeft er ook niet meer mee te klooien. De dweil zorgt er zelf voor dat de vloer goed nat wordt en zuigt het vieze water ook meteen weer op. De vloer is dus ook veel sneller weer droog. Dat vieze water wordt bovendien in een apart vak opgevangen, waardoor je constant met een schoon sopje dweilt. En dat hij werkte, zag ik met eigen ogen voor me op de beurs, want iedereen mocht de dweil uitproberen.

Eerlijk is eerlijk, ik kocht deze dweil niet meteen, want ik vond het nogal een bedrag dat ik ervoor moest ophoesten. Was een dweil nou echt zo’n bedrag waard? Toch bleef hij door mijn hoofd spoken. En iedere keer dat mijn vroegere zelf aan het dweilen was, dacht ik met weemoed terug aan de huishoudbeursdweil. Wat ploeterde ik toch in het rond, terwijl ik wist dat het ook anders kon? Ik keek nog eens online en zag dat de dweil zelfs nog duurder was geworden dan op de beurs. Nee, dan maar lijden. Maar waarom? Uiteindelijk kocht ik hem dus toch. 

Werkelijk waar, wat een uitkomst! Ik dweil nu niet alleen veel vaker, ik vind het oprecht een van de leukere klussen in het huishouden. Kleine moeite, groot resultaat en dat soort zaken. Die grote, onhandige emmer is de deur uit. Mijn oude dweil ook. Mijn nieuwe dweil staat opgeladen en wel te wachten tot ik hem uit de kast pak. Dans ik nu al dweilend door het huis? Welnee. Maar ik schuifel wel rond op schone vloeren. Ik bespaar een hoop ergernissen en liters water. Bizar hoe het kopen van iets sufs als een dweil je leven een upgrade kan geven.

Wat is jouw minst favoriete huishoudelijke karwei?

Dit bericht bevat affiliatelinks.