Op vakantie naar een andere planeet

We hadden namelijk een huwelijksjubileum te vieren en dus besloten we een week met kinderen, schoonkinderen en natuurlijk onze lieve kleindochter het vliegtuig in te stappen en het vakantiegevoel wat verder weg op te zoeken. Op vakantie met de liefsten. Acht volwassenen en een baby. Wat een rijkdom!

Ik keek hier al maanden naar uit, zo erg zelfs dat ik ruim van tevoren mijn wandelschoenen al gepoetst had. Al onze kinderen én onze lieve Roos onder één dak en dat maar liefst acht dagen lang. We hadden expres iets geboekt met veel ruimte, zodat je op elkaars lip kon zitten, maar ook afstand kon houden als je daar even aan toe was. Een villa met zwembad, op een andere planeet: namelijk op Sicilië. 

Ja, oké. Ik weet heus wel dat Sicilië een Italiaans eiland is en al is mijn topografische kennis vrij beperkt, ik weet ook dat Italië zich op de aarde bevindt. In Europa zelfs, waar ik heel mijn leven al woon en vrijwel al mijn levensdagen heb doorgebracht. En toch was ik niet op aarde.

Sicilië is een andere planeet

Op Sicilië heb je een actieve vulkaan! De Etna, die ik tot nu toe alleen uit kruiswoordpuzzels kende, maar die ik nu een week lang zag roken, gewoon vanuit ‘onze’ tuin. En die Etna, daar kan je dus ook naartoe rijden met je huurauto. Wij reden via de zuidkant en dan kom je op een gegeven moment op een parkeerplaats terecht naast oude kraters. Kraters waar je omheen én doorheen kunt lopen. Bovendien kan je met een kabelbaan (en evt. daarna nog een bus) nog hoger komen als je dat wilt. En dat wilden wij, want op 2500 meter scheen het uitzicht nog spectaculairder te zijn. 

Dat was ook zo. Door de koude wind lag de gevoelstemperatuur onder nul (bij ons onderkomen was het 25 graden), maar wat een belevenis! Ik had echt het gevoel dat ik op een andere planeet was. Niet dat ik ooit op een andere planeet geweest ben, maar kijk zelf: hieronder een foto die ik op de Etna heb gemaakt. En hier een foto die door de Curiosityrover op Mars is gemaakt. Zoek de overeenkomsten. 

En tja, als zo’n gedachte over een andere planeet eenmaal post heeft gevat, dan zie je dat overal terugkomen. 

Buitenaardse constateringen op Sicilië

• Granita con brioche: een traditioneel Siciliaans ontbijt. De brioche lijkt op de brioche die ik ken van de bakker, maar dan in de vorm van een theepot. Granita blijkt een typisch Siciliaanse lekkernij te zijn, die eigenlijk nergens mee te vergelijken is. Het is geen sorbet, geen roomijs, geen slush puppy (gelukkig niet!), maar eigenlijk toch ook alle drie wel weer een beetje. Je krijgt het geserveerd met een lepeltje én een rietje want het is geen echt eetbaar iets, maar ook niet duidelijk een drankje. Wat het wel is: ontzettend lekker!!! Vooral als je de amandel- of pistachevariant probeert. Miljuschka heeft een recept op haar website dat ik binnenkort zeker eens ga proberen. Buitenaards lekker, die granita.
• Benzine die maar niet op raakt: onze huurauto reed op gewone benzine. Dat dachten wij althans. Tot we de Etna weer afdaalden. Op het dashboard werd steeds keurig aangegeven hoeveel kilometer wij nog konden rijden op de inhoud van de tank, en wat blijkt: als je de Etna afrijdt, loopt dat getal in rap tempo op. Bij de parkeerplaats konden we nog 520 kilometer rijden. Eenmaal terug bij ons onderkomen was dat ineens 600 kilometer. Zulke benzine wil ik in Nederland ook. 
  
  _{(Heel misschien is hier wel een rationele verklaring voor te bedenken. Iets met afdalen kost sowieso minder benzine dan stijgen en dus past de software van de auto zich aan en dat soort saaie dingen. Maar laat mij maar lekker in mijn girl math geloven. Een positieve gedachte bij benzine is ook weleens fijn.)}
  
  
• Een strand is helemaal geen strand: het Italiaanse woord voor strand is spiaggia. Dat heb ik van Duo Lingo geleerd en als Duo Lingo het zegt, is het zo. Dus Opa Zonder Soepjurk en ik op een zonnige ochtend op weg naar een spiaggia in de buurt. Want wie zich op enkele kilometers van de Middellandse Zee bevindt, wil daar natuurlijk ook in zwemmen, zwembad in de tuin of niet. We hebben meerdere spiaggia’s aangedaan, maar zwemmen? Ho maar. Een verlaten vlakte vol gigantische, onbegaanbare brokken basalt tussen de laatste huizen en het water van de zee, meer was het niet. Of toch wel: iedere plek die aangeduid werd met spiaggia had een bankje waar je op kon zitten om naar de zee te kijken. Maar dat konden we vanaf de rand van ons zwembad ook. 

Helaas ben ik inmiddels weer op aarde geland. Onze koffers zijn weer uitgepakt en de wasmachine draait overuren. Geen Roos meer die me iedere ochtend met haar gezellige gebrabbel en brede glimlach verwelkomt. Geen zwembad meer in de tuin… maar wel heel veel onbetaalbare herinneringen rijker. En dat is goud waard.

Dit bericht kan affiliatelinks bevatten.