Haal er eens wat af
Zelfhulpboeken, -podcasts en -lezingen… soms vind ik ze interessant, maar steeds vaker betrap ik me erop dat ik dingen denk als: dat weten we toch allang, denk je nou echt dat ik dit zelf nog niet geprobeerd heb, of: je snapt toch zelf ook wel waarom dit in het echt niet zo werkt? Het zal de leeftijd wel zijn. Iets met door schade en schande wijs worden en misschien ook wat minder energie voor dit soort zaken.
Op mijn werk hebben we te maken met een hoge werkdruk. Dat is enerzijds inherent aan het werk dat we doen, waarbij je vooraf nooit precies weet hoe je dag zal lopen. Soms valt het mee, maar heel vaak valt het tegen qua drukte. Maar het zit hem ook in bepaalde patronen die in de organisatie zijn geslopen. Urenberekeningen die niet kloppen, taken waarvoor niemand eindverantwoordelijk is gemaakt, waardoor niemand het mandaat heeft er ook daadwerkelijk een besluit over te nemen, dat soort zaken.
Het viel ons management ook op dat dit zo niet langer kon, en dus werd er een overleg gepland om het over werkdruk te hebben. Daar rolde vervolgens nog een overleg uit en nog een overleg. Er werden afspraken gemaakt waar nog weer meer werk uit voort kwam… pfff. Wat. Een. Gedoe.
Laat ik duidelijk zijn: het is allemaal goedbedoeld. Ik heb ook weleens met andere managers te maken gehad, waarbij de hoorns uit het hoofd groeiden. Dat is met het management in mijn huidige baan beslist niet het geval. Maar waarom we dan op een constructie als deze uitgekomen zijn? Het is me een raadsel.
Nee, het was me een raadsel. Want toen las ik deze column van Ben Tiggelaar in het NRC. Blijkbaar zijn wij zo geprogrammeerd dat we eerder aan toevoegen dan weghalen denken. Minimalisme als interieurtrend kennen we inmiddels wel, maar dat we diezelfde principes ook op zaken als werk kunnen loslaten, is blijkbaar iets dat veel minder snel in ons brein opkomt. En hoe ontzettend logisch het ook klinkt, dat was nou iets waarvan ik níet dacht dat ik dit allang een keer gehoord had. Wel in allerlei andere contexten, maar niet zo specifiek toegepast op niet-materialistische zaken.
Wat ik opvallend vond is dat uit onderzoek blijkt dat we onder druk juist nog meer dingen gaan toevoegen. Je zou toch denken dat we, wanneer we op onze tenen lopen en de burn-out al ons al bij de kladden heeft misschien een keer tot het inzicht komen: zo kan het niet langer, ik moet dingen schrappen. Maar juist wanneer we dat stadium bereikt hebben, denken we dus eerder: zo kan het niet langer, wat kan ik toevoegen om het eenvoudiger te maken?
Wat zitten we toch raar in elkaar.
