Je haar is te grijs… voor een vrouw
Kortgeleden las ik een column over wandelen, geschreven door een vrouw. Ze begon met de pakkende zin: was ik maar een man met een hond. De strekking daarvan was dat ze zich dan veiliger zou voelen wanneer ze in haar eentje door het bos liep. En tja, je kunt daarvan vinden wat je wilt, maar het is nu eenmaal een feit: je loopt als vrouw alleen (of eigenlijk dan juist niet alleen, maar je snapt vast wat ik bedoel) op een rustige plek meer risico dan als man alleen op dezelfde plek.
Bovenstaande heeft alles te maken met hoe er nog steeds, bewust of onbewust, naar vrouwen gekeken wordt. Ook op kleinere schaal, die veel onschuldiger lijkt maar in mijn ogen ook echt niet onschuldig is. Zo attendeerde een goede, mannelijke bekende mij er kortgeleden op dat ik misschien toch eens langs de kapper moest voor een kleuradvies. Mijn haar werd nu toch echt wel behoorlijk grijs voor een vrouw.
Voor een vrouw!!! Hij zei het echt!!! Het is voor vrouwen net zo’n normaal en natuurlijk proces als voor mannen: haar begint rond een bepaalde leeftijd grijs te kleuren. Maar waar dat voor mannen alom als vaststaand feit wordt aangenomen, wordt blijkbaar nog steeds door een bepaalde groep aangenomen dat vrouwen dat proces toch eigenlijk wel moeten verdoezelen, want oh wee, een vrouw die ouder wordt, is niet om aan te zien. Vrouwen hebben niet het recht om het verouderingsproces over zich heen te laten komen, zoals mannen dat wel mogen.
Volgens die bepaalde groep dan, hè. En nee, die groep bestaat niet alleen uit mannen. Er zijn helaas ook nog steeds vrouwen die vinden dat grijs haar bij een vrouw pas kan als ze al lang en breed met pensioen is.
Dit is overigens geen aanval op vrouwen die hun haar kleuren. Heb ik ook jaren gedaan, omdat ik het leuk vond om wat af te wisselen met kleur. Ook highlights en lowlights zijn me niet vreemd. Het punt dat ik hierboven wil maken is niks meer dan het feit dat er aan vrouwen andere eisen worden gesteld als het gaat om het uiterlijk, en dat dit het begin is van iets dat veel groter en schadelijker kan worden.
Dat mijn haar nu steeds meer grijze lokken vertoont, interesseert me bar weinig. Waar ik me wel aan stoor, is dat het ook van structuur lijkt te veranderen. Het wordt langzamerhand wat droger en pluiziger. Zilvershampoo zou de oplossing moeten zijn volgens de aanprijzing op de flacon zilvershampoo zelf, maar dat deed precies niks.
De oplossing diende zich aan in de vorm van een eenvoudig flesje haarolie. Deze, om precies te zijn. Ruikt heerlijk, bevat geen enge ingrediënten, gaat lang mee en helpt bizar goed tegen droog en pluizig grijs haar. Ik heb zelf schouderlang haar en drie a vier druppels inmasseren na het wassen is genoeg. En nee, mijn haar wordt er niet sneller vet van. De olie wordt goed opgenomen. Was geweld tegen vrouwen maar net zo eenvoudig te bestrijden als die grijze pluis.
Dit bericht bevat affilatelinks
