Met z’n allen in de moestuin

De Nuttige Ochtend inderdaad, want de moestuin is onderdeel van een heus moestuincomplex, waar ook een echt bestuur bij hoort. Eens in de zoveel tijd trommelt het bestuur haar leden op om gezamenlijk nuttige arbeid te verrichten.
Naast hier en daar daadwerkelijk wat nuttigs doen, zoals de toegangshekken van het complex opnieuw in de beits zetten, frisse houtsnippers op de gezamenlijke paden uitstrooien en onkruid verwijderen van de picknickplek, bestaat deze ochtend ook voor een groot deel uit dingen waarvan het nuttige aspect mij volledig ontgaat. Zoals een kennismakingsronde met andere mensen die ook een moestuin hebben. Een moestuin helemaal aan de andere kant van het complex. Mensen die ik verder nooit zie of spreek wanneer ik bieten uitgraaf of spinazie oogst, want zij komen en vertrekken via andere toegangspoorten en bovendien wil ik sowieso niet veel mensen spreken als ik lekker aan het rommelen ben in de tuin.

Maar goed, soms is je schikken in een situatie het beste wat je voor iedereen kunt doen, en dan stel je je eisen een beetje bij. Dat is geen zwaktebod, maar een teken van kracht. Je laat ermee zien dat je niet alleen aan je eigen ego denkt, maar ook oog hebt voor de mensen om je heen. Je laat ermee zien dat je beseft dat je onderdeel bent van een samenleving/ cultuur waar het niet uitsluitend om jezelf draait, en je laat merken dat je het vermogen en de bereidheid hebt om ook in het belang van de mensen om je heen te denken. 

Ik denk dat een zekere mevrouw Y. uit DH nog nooit een moestuin heeft gehad, maar dat geheel terzijde…

Je hebt vast weleens gehoord dat mensen die een hond hebben, steeds meer op hun hond gaan lijken. Ik kwam erachter dat ditzelfde principe opgaat voor mensen met een moestuin. Zij gaan lijken op de gewassen die we telen.

Ik raakte bijvoorbeeld aan de praat met Spruitje. Spruitje kwam te laat en had zich niet op het koude weer gekleed. Dat is natuurlijk voer voor oohs en aahs, maar daar trok Spruit zich weinig van aan. Met een grote glimlach legde ze me uit dat ze altijd laat is, en nooit last heeft van de kou. Voila: net als mijn spruitplanten, die, nu heel de moestuin het zo’n beetje heeft opgegeven, ineens beginnen te groeien en daadwerkelijk spruiten beginnen te showen. Kou deert mijn planten niet en op tijd beginnen met groeien ook niet. Wat een levenslessen kan ik daar als vrouw van middelbare leeftijd uit halen! 

Zonnebloem was er natuurlijk ook. Hij had het hoogste woord en stak, in decibellen gemeten, overal bovenuit. Maar zodra hem een fysiek wat zwaardere klus voorgesteld werd, viel hij om. Pas toen hij gestut werd met een bamboestok een collega-tuinier waarmee hij de klus samen mocht doen, bloeide hij weer op. Typisch.

En waar zouden we zijn zonder stamboon? Ik had pas halverwege de kennismakingskoffie door dat stamboon ook aanwezig was. Met zijn bescheiden voorkomen, heel anders dan die stokbonen die je altijd overal bovenuit ziet komen, viel hij helemaal niet op. Maar reken maar dat hij hard aan het werk was. Terwijl wij, overige groenten, fruit en bloemen, maar zaten te kletsen en te kletsen, was hij bezig de wielen van de kruiwagens op te pompen, een roestig slot van een gemeenschappelijk schuurtje te oliën en schonk hij bij iedereen weer verse koffie in de mok. Echt een stamboon: weinig ruimte innemen, maar ontzettend productief zijn. 

Tomaat was ook aanwezig. Niet bij het klussen, maar wel bij de kennismakingsronde met koffie en cake, want ze had vorige maand een paar dagen op bed gelegen met phytophthora. Echt een naar virus, waar ze nog steeds de naweeën van ondervond. Koffiedrinken dat lukte gelukkig wel weer. Een flinke hoeveelheid mest… drie plakken cake naar binnen werken ging ook nog net. Maar houtsnippers over de paden harken? Nee, daar was ze te kwetsbaar voor. 

Ach ja, zoals altijd zegt de manier waarop je naar anderen kijkt vaak meer over jezelf dan over de ander. Ik heb tomaten nooit lekker gevonden en zonnebloemen nooit mooi. En toch dragen ook zij op eigen wijze bij aan een prachtig stukje diversiteit.