Er schuilt een ware rechercheur in mij… of toch niet
Ergens in mijn jeugd, ik zal een jaar of negen geweest zijn, las ik allerlei spannende verhalen. Ik waande me onderdeel van De Vijf, de beroemde speurders waar Enid Blyton een enorme serie over schreef. Ik verkende gruwelijke grotten die volstonden met smokkelwaar, ik logeerde in verlaten vuurtorens en stapte zonder vrees in een spooktrein.
Ook commissaris Achterberg kon op mijn hulp rekenen bij het oplossen van zijn misdaden en samen met Snuf, je weet wel: dé hond, rende ik door moerassen op jacht naar De Vliegende Volckert. Ik werd zo vaak bijna ontmaskerd door de onderwereld, dat het een wonder is dat ik überhaupt de oma-status heb gehaald in mijn leven. Man, wat een spanning en sensatie beleefde ik vanuit mijn hoekje op de bruinfluwelen bank in onze woonkamer.
Later als ik groot ben, word ik dus rechercheur, spion of op zijn minst detective.
Maar niet heus, en nu zich met de jaren ook een heel klein beetje realiteitsbesef heeft genesteld in mijn brein, hart of ziel, denk ik dat dit voor iedereen ook maar beter is.
(Waar nestelt zoiets zich eigenlijk? Ha, een mysterie!)
Maar voordat je diep gaat zuchten om zoveel verloren potentieel: helemaal kwijt ben ik mijn speurneus toch ook nog weer niet want ik heb de afgelopen dagen heel veel verdachte sterfgevallen opgelost.
Ik werd op wonderbaarlijke wijze getransporteerd naar de Middeleeuwen en belandde daarna ineens in het Wilde Westen. Ik bevond me in kasteeltuinen, in saloons en overal waar ik was, lag een slachtoffer klaar. Zijn/haar/hen naam begon altijd met een V, maar het was aan mij om te ontdekken in welke ruimte het lichaam van V dan precies te vinden was en wie er nog meer in de buurt was. Met andere woorden: wie de dader was. Ik moest het doen met vage aanwijzingen. Angeline zat bijvoorbeeld als enige op een stoel en Berend stond in de hoek. Maar niet in kolom vijf, want daar bevond Cedrick zich al.
Ik heb het hier over de nieuwste puzzelrage: murdoku. Ik hoorde er al wekenlang enthousiaste verhalen over, maar maakte er in mijn hoofd meteen sudoku van. En nu houd ik erg van puzzelen, maar níet van sudoku’s. Ik dacht dus met mijn kortzichtige hoofd dat murdoku een leuke bezigheid was voor anderen. Tot mijn dochter, jonger en wijzer dan ik, een murdoku-boek op haar verjaardag vroeg en ontving. Een puzzelboek vol onopgeloste misdaden. Ik bladerde er toch maar eens doorheen, vroeg bedeesd aan mijn dochter of ik ook een murdoku uit haar boekje mocht maken en the rest is history… ik ben verslaafd.
Ik heb een eigen exemplaar gekocht en nu kom ik nauwelijks meer aan nuttige dingen toe. De moeilijkheidsgraad loopt op in ieder boek en vooral de laatste puzzels vragen heel wat logisch nadenken en doordenken. Het is maar goed dat ik momenteel op vakantie ben en ook niet al te veel nuttigs hoef te doen.
Ken jij murdoku al?
Dit bericht bevat affiliatelinks.
