Hoog tijd om deze hobby af te stoffen

Behalve dan dat het over naaien, borduren, voedsel fermenteren en nog wat hobby’s bleek te gaan, die geen van alle ooit mijn lijst-met-dingen-die-ik-leuk-vind-om-te-doen gehaald hebben.

En passant kwam breien ook nog heel even aan bod, dat is dan iets dat ik nog wel met enige onregelmaat doe. Geen grote vesten of andere enorme projecten, maar in mijn sokkenla liggen toch heel wat zelfgebreide exemplaren die regelmatig gedragen worden. 

Ik wilde het helemaal niet over mijn sokken hebben. Terug naar hobby’s van vroeger. 

Bekentenis: vroeger spaarde ik postzegels

Een aantal jaren geleden zijn mijn ouders kleiner gaan wonen en kwamen er uit alle gaten, kieren en krochten van hun huis jeugdherinneringen naar boven drijven. Een daarvan bleek mijn postzegelverzameling te zijn.
‘Wil je die nog hebben?’ vroeg mijn moeder met een bedenkelijk gezicht, terwijl ze de doos al richting de stapel met spullen voor de kringloopwinkel schoof.
Geen idee waarom, maar ik zei: ‘natuurlijk wil ik die nog hebben.’ En dus stond de doos een paar uur later op onze keukentafel.
Mijn nog thuiswonende kinderen keken me meewarig aan. ‘Spaarde jij postzegels?’ vroeg de jongste op een toon die je eerder zou verwachten bij een zin als: ‘Heb jij heel je jeugd in de gevangenis doorgebracht vanwege het plegen van zware delicten?’
‘Waarom deed je dat?’ voegde de een-na-jongste eraan toe, op de toon waarmee je een rellende kleuter probeert in te laten zien dat schoppen en slaan sociaal toch niet helemaal wenselijk is.
Opa Zonder Soepjurk keek me alleen maar aan en zei helemaal niks. En daarmee zei hij meer dan genoeg.

Postzegels verzamelen: hoe het begon

Over dat waarom moest ik trouwens wel even nadenken, maar het schoot me ineens weer te binnen. Ik spaarde postzegels, omdat meester V. uit groep acht ook postzegels spaarde. En omdat meester V. ze spaarde, spaarde de hele klas ze ook. Meester V. was een ware filatelist en bleek in de jaren tachtig en beginjaren negentig al een echte influencer. Een postzegelinfluencer dan wel, maar toch… hij was zijn tijd ver vooruit. 

Filatelie: de verzamelhobby van postzegels en andere postgerelateerde materialen.

Meester V. had ook een echte marketingstrategie: als je heel netjes in je schoolschriften had geschreven, kon je een postzegel verdienen. Je mocht ook kiezen voor een dierenstickertje, maar stickers waren voor de echte losers: de leerlingen uit groep zeven. Voor ons, échte groep-achters, waren er postzegels. Veel stoerder. 

Af en toe waren er zelfs ruilmiddagen na schooltijd. Dan kwamen we trots met ons album onder de arm aangelopen om er vervolgens achter te komen dat er niet zo veel te ruilen viel, want we hadden eigenlijk allemaal dezelfde postzegels. Postzegels die we thuis met eindeloos geduld boven een pannetje kokend water van hun enveloppen hadden afgeweekt. 

Postzegels verzamelen: hoe het verder ging

Toen de doos met mijn verzameling eenmaal openging, bleek ik deze stoffige verzameling toch best weer leuk te vinden. Vooral de postzegels uit andere landen, bleken soms ware kunstwerken in miniatuurversie. Uit de periode dat ik de postzegels spaarde, kan ik me herinneren dat het er vooral om ging hoeveel postzegels je had. Met de kennis van nu, kijk ik vooral naar wélke postzegels ik heb.

Ik leende een catalogus uit de bibliotheek en ontdekte dat er ook postzegels met een misdruk bestaan. Logisch eigenlijk, maar daar had ik tot nu toe nooit over nagedacht. Met een loep in de ene en een echte postzegelpincet in de andere hand, nam ik een deel van mijn verzameling nader in ogenschouw. Misdrukken zijn geld waard. Soms zelfs ook behoorlijk veel geld. Had ik in mijn jeugd onbedoeld mijn vervroegde pensioen al bij elkaar verzameld?

Voordat ik mijn hele collectie kon controleren, moest de catalogus weer terug naar de bieb. Iemand anders had hem gereserveerd, dus ik mocht niet verlengen. De reservering verbaasde me. Mensen sparen toch niet echt postzegels meer?

Het geheime genootschap van filatelisten

Daar heb ik me dus flink in vergist. Er is zelfs een Nederlandse Academie voor Filatelie die als doel heeft ‘de filatelie te ontwikkelen en de studie betreffende de filatelie in ons land in de meest ruime zin en het publiceren hierover te bevorderen’.

Ik bekeek de website van de academie (die helaas al twee jaar geen update meer heeft gehad) en las over de eerste postkantoren. Niet zomaar onder één noemer te vangen, want zo leerde ik, je had in 1811 al een echt onderscheid tussen hoofdkantoren, onderkantoren en bijkantoren. Ik kwam er ook achter dat er mensen zijn die postzegels en -stukken verzamelen rondom een thema. De voorzitter van de academie verzamelt bijvoorbeeld vooral omstreden politieke propaganda. Soms werd er met een (al dan niet vervalste) postzegel meer gezegd dan in een hele brief. 

Ik tikte op bol.com de zoekterm filatelie in, en ook daar blijkt dit onderwerp nog springlevend. Ik sloeg steil achterover van de prijzen die voor sommige postzegels gevraagd worden. Die hieronder bijvoorbeeld, een middenmoter. Zo bijzonder ziet deze er toch niet uit? Raad maar eens wat deze papiersnipper kost en klik dan eens op de link om te kijken of je in de buurt zat.

Postzegels verzamelen is dus veel minder suf dan ik altijd gedacht had. Onder het stof van vroeger blijkt zich een geheim genootschap van filatelisten te verschuilen, die bloedfanatiek met postzegels in de weer zijn. Ze hebben academies, geven lezingen, brengen tijdschriften uit… een wereld die ik helemaal niet ken. Stiekem vind ik het behoorlijk interessant. Hoog tijd om deze hobby van vroeger weer eens wat nieuw leven in te blazen. 

Wat spaarde jij vroeger?

Dit bericht bevat affiliatelinks.